© 2018 by Liesbeth Goedbloed
  • LinkedIn - grijze cirkel
  • Facebook - Grey Circle
Zoeken
  • liesbethgoedbloed

Grootmoestuin


Ook de wind heeft het koud vandaag, hij rilt door de kale klimplanten op het plaatsje. De laatste jaren had ze daar de moestuin: donkere potten op een tweedehands stacaravantrapje. (Moestuin, moederstuin, grootmoederstuin – ik tast naar de bloedlijn van een woord.) In de zwarte aarde staan een paar palmkolen, selderij en wat onkruid. ,,Elke dag de tuin begieten hield haar op de been”, zegt mijn moeder. ,,Af en aan, met een gieter naar de regenton, en als ze moe werd, ging ze zitten.” Naast het plaatsje: een pad, een hek en daarachter de kale moestuin waar ze al even niet meer kwam. Zandgrond.
Zij ligt binnen, achter glas, haar grote handen gevouwen, ook achter glas. Terwijl dat helemaal niet kan – zij vouwde haar handen alleen om te bidden, ’s morgens bij de havermoutpap, ’s avonds onder de stralenkrans van de eettafellamp. Maar verder? Er was altijd handenarbeid: boontjes afhalen of appels schillen voor de moes of sokken breien voor een van haar nakomelingen. Na de begrafenis storm ik over de snelweg langs haar huis. Bij de voordeur brandt licht, boven de schoorsteen hangt nog een pluim rook: een warme plek onder een gebroken kap. Vier notenbomen steken kaal af tegen de zwarte dakpannen.
(Januari 2018)
60 keer bekeken