• liesbethgoedbloed

Een verhaaltje

Er was eens een man die geen handen had, maar wel een bootje. Niks zeewaardigs, gewoon een krakerig stuk hout dat goed kon drijven. Op dat bootje sliep hij, at hij en leefde hij. Hij had er een huisje staan voor als het regende, hij waste zijn kleren in het water dat moeiteloos voorbij stroomde en hij keek naar de wolken. Het was een ontspannen en toch ook een ingewikkeld bestaan zo zonder handen. De man at kroos en waterplanten (vissen ging niet), had zilverachtige schrikogen en was schriel als een stekelbaarsje.

Soms nam de wind zijn bootje mee, ver het water op. Het water was groot, even groot en wijd als de hemel, en op het water dreven andere bootjes en op die bootjes woonden andere mensen. De meesten hadden wel handen, maar dan weer geen huisje of geen ogen of geen roeispanen of in plaats van een roer een kolkend gat in de bodem zodat ze altijd moesten hozen. Er was niemand die alles had. Op hongerige dagen keek de man graag naar zijn huisje. Een boot én een huisje, dat had niet iedereen. Het maakte zijn gebrek aan handen een beetje goed.

Telkens, elke dag weer, dreef de man af, het riet in. ‘Kijk, zo moet je roeien!’ riepen sommige mensen. ‘Kijk, zo moet je zeilen!’ riepen anderen. Ze noemden hem onhandig, wat hij strikt genomen ook was. De man stak zijn armen in de lucht. Hij voelde zich mager en moe. ‘Nee, niet zwaaien. Roeien!’ riepen ze terug. Hij voer het riet in. ‘Niet weer!’ riepen ze hem nog na, maar het riet ruiste zo hevig dat de man hen niet hoorde. Hij was gaan zitten, op de bodem van zijn bootje, met zijn rug tegen de zonkant van zijn huisje, en hij kneep zijn zilverogen dicht. Het riet wuifde en de zon scheen. Aan de binnenkant van zijn oogleden trokken de wolken als dieprode schaduwen voorbij.


Gepubliceerd in het Nederlands Dagblad, 28 oktober 2020


95 keer bekeken
© 2018 by Liesbeth Goedbloed
  • LinkedIn - grijze cirkel
  • Facebook - Grey Circle